Nog meer DDR Landeskunde

Aangezien de discussie over vrije informatie ook tegenwoordig nog speelt, en het internet regelmatig onderhevig is aan blokkades en conflicten over copyright, hier een andere historische clip over de FDJ, de socialistische jongerenbeweging in de DDR. Vergis je niet, deze club heeft tot 1989 de touwtjes stevig in handen gehad. Begin jaren tachtig waren deze dingen veel te zien op televisie, dit is de propaganda waar Barbara Bollwahn mee opgegroeid is.  
Dit koor zong alleen maar liederen over de socialistische heilstaat, was het enige koor dat op de televisie werd uitgenodigd om op te treden. De muziek was trendy (voor die tijd dan) en zat vol enthousiasme en daadkracht om de wereld te veranderen door middel van een wereldwijde revolutie. 
De tekst luidt dan ook als volgt: 
"Das geht los, geht nach vorne los. Das hat Kopf, das hat auch Arme und Beine, ja. 
Das wird groß, das wird riesengroß, aber nur durch uns und nicht von alleine, ist das klar. 
Für unser Ziel brauchen wir heute jeden, brauchen die Tat und nicht nur kluge Reden.  
Revolution, Leute, täglich zu machen braucht unsern Schweiß und braucht auch unser Lachen. 
Schaff deine Norm und schaff noch was darüber, was Du mehr schaffst, schickst Du nach Vietnam rüber. Bangladesh, Kuba, Vietnam und Chile wir werden mehr, täglich, wir sind schon viele.". De FDJ , ook wel "die Pioniere" , was een jongerenorganisatie, met militaristische trekjes. Hieruit kwamen vanzelf eigen scholen voort...

Die Pioniere, leven in de DDR

De jongeren in OostDuitsland werden op jonge leeftijd al betrokken bij de ideologie van het communisme. In plaats van de communie kregen ze een Jugendweihe. In het voormalig katholieke Duitsland werden kinderen opgenomen in de kerk vanaf hun zevende. Maar aangezien de communisten dat flauwwekul vonden, mocht dit niet meer in het openbaar. Mensen hebben behoefte aan rituelen, dus kwam er iets anders voor in de plaats, zoals de Jugendweihe, waar je op je vijftiende min of meer volwassen werd verklaard, een eed van trouw aflegde op de Oostduitse wet, en voor het eerst dronken werd. Een soort van bruiloft waarop je trouwde met de Staat. 

En in plaats van de padvinderij was er de Freie Deutsche Jugend, een organisatie voor kinderen die ook wel eens die Pioniere werd genoemd. De propaganda die hiermee gepaard ging deed niet onder voor die van een paar jaar daarvoor...
De oorlog werd aangehaald, maar vooral de wederopbouw.
En zo kende OostDuitsland voor alles waar de mensen vertrouwd mee waren, een alternatief ritueel. In plaats van Kerst vierde men officieel zogenaamd alleen maar het einde van het jaar met als belangrijkste onderdeel een gebraden gans en als er al iets met versieringen werd gedaan gebruikte men een gevleugelde pop, omdat het woord engel te christelijk was...Deze nogal geforceerde manier van de geschiedenis herschrijven lijkt misschien  een beetje vreemd in onze ogen, maar voor een dictatuur is het heel gewoon om net te doen alsof een hele cultuur nooit bestaan heeft....

reclame en filmbeelden voormalige DDR

In het kader van Landeskunde, nog meer DDR. 

 

Oost Duitsland

Deze blog is een dubbele, hij staat zowel hier als op de digitale klas van Geschiedenis.
Na de tweede wereldoorlog braken er eigenlijk overal opnieuw conflicten uit. Landen die onafhankelijk wilden worden begonnen te dekoloniseren, wat gepaard ging met opnieuw bittere gevechten. Voormalige bondgenoten als Amerika en de Sovjetunie begonnen zichtbaar tegen elkaar op te bieden.

De spanningen tussen deze twee machten liepen hoog op. Een kernwapenwedloop, waarin beide kampen voldoende arsenaal bezaten om een paar keer de wereld te vernietigen (je zou zeggen één keer is genoeg), hield de wereld een kleine veertig jaar in angst gevangen.

Om een buffer te hebben tussen het communistische oosten en het kapitalistische westen, werd Duitsland in tweeën gedeeld door een prikkeldraad versperring en in 1961 werd er zelfs een fysieke dubbele muur gebouwd. Berlijn, dat verder in het oosten lag, werd ook in twee helften verdeeld. De BRD en de DDR. West Duitsland werd in drie sektoren verdeeld en bestuurd door Engeland, Frankijk en de VS. De russen kregen het deel in het oosten. Hetzelfde gebeurde met de stad Berlijn.

De russen hebben Berlijn een tijdje van de rest van de wereld afgezonderd, er moesten zelfs voedselpakketten worden gegooid omdat mensen geen eten meer hadden. De vliegtuigen die een paar jaar daarvoor de stad hadden gebombardeerd, werden nu gebruikt om noodpakketten te laten vallen achter de hekken. Ze werden dan nu ook Rosinen-bomber genoemd. Rozijnen in plaats van bommen. De russen durfden deze vliegtuigen niet aan te vallen, ook al dreigden ze daar wel steeds mee...

Ongeacht of er families of wijken werden gescheiden van elkaar, er werd gewoon een lijn getrokken en dat was dat. Na jarenlange indoctrinatie onder het hakenkruis, werden de mensen in het westen opnieuw opgevoed door de Amerikanen, de mensen in het oosten werden opnieuw veertig jaar lang gehersenspoeld door de Russen. Het Duitse volk splitste zich... De hierna volgend film geeft ook een beeld van hoe dat er daadwerkelijk uitzag.Alle films zijn overigens Duitstalig. Na de zogenaamde val van de muur, in 1989, moesten de Oostduitsers weer opnieuw gaan nadenken over hoe de wereld eigenlijk werkte.

Tot op de dag van vandaag is het oostelijk deel van Duitsland vergrijsder en armer, mensen hebben nog steeds moeite om zich aan te passen aan de nieuwe situatie.

Sommigen verlangen zelfs terug naar vroeger, toen de DDR nog bestond, of zelfs nog verder terug, naar de tijd van Hitler.

Duitsland kent drie grote thema's in de Literatuur. De liefde, zoals overal, de oorlogen en die scheiding van die twee volksdelen...

Nurejews Hund!

Dit kleine boek doen we als bonus en voor de lijst!
Het gaat over een balletdanser, de beroemdste balletdanser ooit, Nurejew.
Of eigenlijk gaat het helemaal niet over hem, maar over zijn hond, die eigenlijk helemaal niet zijn hond was....Hij komt in het bezit van een hond: Oblomow.
De hond is vernoemd naar een romanfiguur uit de Russische literatuur, wellicht omdat de hond net als deze figuur niet zo heel veel zinnigs met zijn leven lijkt te doen.
Er staan een aantal verwijzingen in dit boek naar beroemdheden.
Om te beginnen natuurlijk Nurejew (ook geschreven als Nureyev) zelf: een Russische balletdanser en choreograaf.
Wat je ook vindt van ballet, deze danser had het vermogen om het er uit te laten zien alsof het hem helemaal geen moeite kostte om zich zo te bewegen, jaren van krachttraining....

De volgende beroemdheid uit het verhaal die belangrijk is, is de Amerikaanse schrijver Truman Capote, die in werkelijkheid Nurejew ook wel eens ontmoet schijnt te hebben, maar of ze daadwerkelijk bevriend waren vertelt het officiële verhaal niet...
Nurejew noemt hem in het boek op een gegeven moment "Streckfuß", dit blijkt inderdaad zijn tweede naam te zijn!
Dan wordt Heinrich Böll nog geciteerd, een belangrijke Duitse linkse schrijver.
De reden dat hij hier wordt geciteerd is simpelweg om te laten zien dat de beide heren, Capote en Nurejew, boeken lezen.
En dan is er nog de vrouw, ook een balletdanseres op leeftijd, die voor Oblomow zorgt tot zijn dood.
Het is een kort, lief verhaaltje (voor de verandering) waar jullie hopelijk wat mee kunnen.

Dresden

Online-juf: Modalverben!

Deze engelstalige juf heeft een aantal duidelijke clips op youtube gezet, waarmee je thuis kunt oefenen!
Zeker voor de examenklanten onder jullie, die nu een deel van de grammatica aan het herhalen zijn, is dit een prettige reeks!

De eilanden.

De eilanden in het Noorden van Duitsland zijn toch wel bijzonder. Aan de westkant zijn het waddeneilanden, te vergelijken met de wadden bij ons. Aan de oostkant is het een ander verhaal, daar is de rotskust nogal verwarrend, omdat je die eerder zou verwachten bij de Engelse kust dan hier. Maar daarover later meer.
De Halligen, zoals de waddeneilanden worden genoemd, zijn veel kleiner dan bij ons, het zijn er heel veel, en ze lopen ook voor een deel onder water. Er zijn praktisch geen dijken of duinen, zoals bij Texel of Terschelling. De huizen zijn gebouwd op enorme terpen zoals we die kennen uit Friesland en Zeeland, en derhalve is het leven op die eilanden zwaar, duur en een beetje eenzaam. De mensen die hier wonen zijn daar echter opgegroeid en kiezen voor deze manier van landbouwbedrijven, die grotendeels uit het houden van vee en de visserij bestaat.

De oostelijke kant van de Noordkust (Duitsland heeft geen andere kustlijn) is een rotskust, met witte steile wanden. Dit is onverwacht, maar zegt wel iets over het gegeven dat dit hele gebied tot aan de westpunt van Engeland aan toe, ooit met elkaar in verbinding heeft gestaan, onderbroken door een laag stuk zee dat wij de wadden noemen.
Qua cultuur lijken deze gebieden ook heel erg veel op de onze: de sfeer in de havensteden, de middelen van bestaan en de mentaliteit verschillen niet veel van onze kustgebieden, het gevecht tegen de zee is natuurlijk ook hetzelfde. Toch is Rügen op een schokkende manier ook heel vreemd...

Daar waar je kleine pittoreske havenstadjes verwacht, ligt opeens een enorme betonnen kolos. Op Rügen hebben de nazi's ooit getracht een luxe vakantiedorp te bouwen, Prora, bedoeld voor leden van de partij. Het is gigantisch groot, viereneenhalve kilometer lang!, past eigenlijk helemaal niet in dit landschap en heeft maar heel even mensen geherbergd, inmiddels is het een gevaarlijke bouwval waar een deel van ingericht is als museum...

De muziek uit deze korte film is overigens van Herbert Grönemeyer, die in 2012 op de maandag op een hoofdpodium van Pinkpop stond.
De volgende documentaire hoort bij de opdrachten voor Landeskunde.

München

Deze stad lijkt in sommige opzichten meer op een Italiaanse barokstad dan op een Zuid-Duitse metropool. De geschiedenis van de stad gaat terug naar de Romeinen, vandaar misschien...
München is bekend om haar Hofbrauhaus, een brouwerij die altijd hofleverancier voor de Beierse koning was, en bier maken is inderdaad iets waar ze goed in zijn in deze streek, het stikt er van de kleine ambachtelijke brouwerijen, die allemaal hun specialiteiten in combinatie met Pretzels, worst met mosterd en Radi (soort mierikswortel) aanbieden. Eén brouwerij met biertuin is leuk, maar soms draven ze door in deze stad. Als je niet van een paar kilometer kermis en biertenten houdt, en dan bedoel ik biertenten van het formaat festivaltent op Lowlands, blijf dan weg in de maanden september en oktober, als het Oktoberfest wordt gehouden.

Dit oorspronkelijke koninklijke huwelijksfeest/oogstfeest is uitgegroeid tot een toeristische attractie, met zes miljoen bezoekers, waar niet veel origineel Beiers meer aan is. Commercieel en druk, en vooral heel erg duur. Maar als dit helemaal je ding is, zul je er van genieten.
De stad is lange tijd hoofdstad geweest van een zelfstandig land, Bayern, en dat is te zien aan de grote hoeveelheid burchten, paleizen, regeringsgebouwen en kathedralen.
Deze stad doet als het ware niet onder voor Wenen of Barcelona.
Op de achtergrond van de stad ligt hooggebergte, skigebied, dus mocht je er ooit om die reden in de buurt zijn, ga er naar toe, je zult niet worden teleurgesteld.

Köln

Köln krijgt gemiddeld een rapportcijfer 8 voor haar sfeer, ligging en bezienswaardigheden.
Köln is een stad die je moet zien te vermijden tijdens carnaval, want dan zijn er bovenop de bewoners van de stad (en Köln is een metropool) nog eens een half miljoen bezoekers in de stad.
Maar buiten die dagen is Köln één groot feest.
De stad heeft een mooie skyline, als je komt aangereden over één van de Rijnbruggen (bij voorkeur op een een motor heb ik gemerkt) zie je eigenlijk meteen waarvoor de stad heeft besloten geen hoogbouw meer in het centrum neer te zetten: De Dom is dominant.
Over de Dom horen jullie een tweetal legendes, die terugvoeren naar de middeleeuwen, maar dat is ook de tijd geweest waarin dit gebouw is geboren, er is ruim vijfhonderd jaar aan gebouwd...

Met de motor (of trein) heb je niet alleen de mooiste entree in de stad, je kunt ook gemakkelijker parkeren, met de auto een Duitse stad in rijden is tegenwoordig namelijk niet meer zo eenvoudig.
Auto's hebben een vignet nodig om in het centrum van steden te mogen rijden, en anders moet je zorgen dat je de auto op een transferium parkeert en met het openbaar vervoer het stadscentrum bezoekt.
Dit is echter meteen een groot voordeel bij deze stad, het centrum is het mooist als je de kleinere straten bewandelt en het meeste is ook wel op loopafstand.
Mocht je het uitgaansleven van Köln willen onderzoeken, kan ik Gebäude 9 of
Bürgerhaus Stollwerck aanbevelen.
Het eerste is een concertzaal voor werkelijk alle stijlen, van clubavonden tot punk. Het ligt aan de rand van een industrieterrein, maar met de tram ben je zo in het centrum, waar heel veel cafés en restaurants zijn.
De tweede is eigenlijk een wijkcentrum, in een oude chocoladefabriek, waar je lekker en goedkoop kunt eten, en waar veel culturele avonden worden georganiseerd, van cabaret tot bands. Het ligt ook nog eens aan de oever van de Rijn in een erg leuke wijk.